نهمین کنفرانس ملی و اولین کنفرانس بین المللی فیزیولوژی گیاهی

رفتن به صفحه اصلی

ارائه مجازی مقاله

کد مقاله 1218

عنوان اثر محرک های زیستی بر درصد صمغ دانه گوار (Cyamopsis tetragonoloba L.)در شرایط تنش شوری

نویسندگان حدیث رحیمی - سید عبدالرضا کاظمینی - مژگان علی نیا

چکیده به‌منظور بررسی اثر محرک‌های زیستی سیلیکون و نانو‌سیلیکون بر عملکرد دانه و اجزای بذر گوار تحت تنش شوری، پژوهشی گلخانه‌ای در دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز در سال 1404 به‌صورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار انجام شد. فاکتورهای آزمایش شامل محرک‌های زیستی سیلیکون (از منبع سدیم متاسیلیکات) و نانو‌ذرات سیلیکون در غلظت‌های 50، 100 و 200 میلی‌گرم بر لیتر به‌همراه تیمار شاهد (بدون کاربرد محرک زیستی) و سه سطح شوری صفر، 6 و 12 دسی‌زیمنس بر متر از منبع کلرید سدیم بود. بذرهای گوار ژنوتیپ BR-2017 پس از ضدعفونی در گلدان کشت و آبیاری بر اساس ظرفیت زراعی و نیاز آبشویی انجام شد. پس از رسیدگی کامل، عملکرد دانه، تعداد غلاف و صفات مورفولوژیکی بذر شامل درصد وزنی صمغ و درصد جنین و آندوسپرم اندازه‌گیری گردید. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که اثر متقابل شوری و محرک زیستی بر درصد صمغ و اجزای بذر در سطح احتمال 5 درصد معنی‌دار بود. افزایش شوری موجب کاهش درصد صمغ، تعداد غلاف و وزن دانه و افزایش نسبی درصد جنین و آندوسپرم شد. کاربرد نانو‌سیلیکون، به‌ویژه در غلظت 50 میلی‌گرم بر لیتر، توانست اثرات منفی شوری را تعدیل کرده و موجب افزایش معنی‌دار درصد جنین، تعداد غلاف و وزن دانه در سطوح مختلف شوری گردد. به‌طور کلی، نتایج نشان داد که نانو‌سیلیکون با تغییر الگوی تخصیص مواد ذخیره‌ای و بهبود اجزای عملکرد، نقش مؤثری در افزایش تحمل گوار به تنش شوری دارد.

فایل ها

فایل پوستر pdf مقاله

ارائه مجازی مقاله

محتوای ارائه مجازی مقاله

نظرات