نهمین کنفرانس ملی و اولین کنفرانس بین المللی فیزیولوژی گیاهی

رفتن به صفحه اصلی

ارائه مجازی مقاله

کد مقاله 1263

عنوان سازوکارهای فیزیولوژیک در ایجاد محدودیت برای پر شدن دانه گندم در شرایط تنش خشکی انتهای فصل

نویسندگان یحیی امام - افشین زمانی

چکیده تنش خشکی در دوره گلدهی تا پر شدن دانه یکی از مهم‌ترین عوامل محدودکننده عملکرد گندم (.Triticum aestivum L) در اقلیم‌های خشک و نیمه‌خشک است. این تنش با اثرگذاری هم‌زمان بر مبدأ فتوسنتزی و مقصد فیزیولوژیک، موجب کاهش جریان مواد پرورده به دانه و افت وزن نهایی آن می‌شود. خشکی انتهایی از راه تسریع مسن شدن برگ پرچم، کاهش فتوسنتز جاری، اختلال در تبادل گازی و تشدید آسیب اکسیداتیو، کارایی پر شدن دانه را محدود می‌کند. در مراحل اولیه تنش، کاهش فتوسنتز نتیجه محدودیت‌های روزنه‌ای است، لیکن، با تداوم خشکی، محدودیت‌های غیرروزنه‌ای شامل افت بازسازی RuBP و اختلال در زنجیره انتقال الکترون نقش غالب‌تری می‌یابند. این تغییرات، همراه با تنظیمات هورمونی به‌ویژه افزایش اسید آبسزیک و کاهش سایتوکینین‌ها، مسن شدن برگ را تسریع کرده و مدت پر شدن دانه کوتاه می شود. هرچند بازتخصیص ذخایر پیش از گلدهی می‌تواند تا حدودی کاهش فتوسنتز جاری را جبران کند، لیکن، پر شدن دانه نیازمند تامین مواد پرورده از راه تدوام فتوسنتز برگ پرچم و اندام های سبز سنبله است .

فایل ها

فایل پوستر pdf مقاله

ارائه مجازی مقاله

محتوای ارائه مجازی مقاله

نظرات